Deze richtlijn valt onder het cluster Benigne Darmaandoeningen.

Waar gaat deze richtlijn over?

Deze richtlijn richt zich op wat volgens de huidige maatstaven de beste zorg is voor patiënten met strengileus.

In de richtlijn komen de volgende onderwerpen aan de orde:

• De diagnostische waarde van beeldvorming met CT bij een verdenking op strengileus
• De afweging tussen directe operatieve behandeling en een conservatief beleid bij patiënten zonder spoedindicatie
• De waarde van decompressie van de maag door middel van een maaghevel
• De therapeutische waarde van het gebruik van wateroplosbaar contrastmiddel
• De rol van laparoscopische adhesiolysis ten opzichte van een open benadering
• Indicaties voor het inzetten van parenterale voeding bij patiënten met strengileus
• Aandachtspunten bij diagnostiek en behandeling van bijzondere patientgroepen
• Strategieën voor het voorkomen van recidieven, waaronder:
  • het gebruik van adhesiebarrières bij operaties
  • het inzetten van een residu-arm dieet

De behandeling een dunne darm obstructie ten gevolge van andere oorzaken dan een streng of verklevingen valt buiten het kader van deze richtlijn.

Voor wie is deze richtlijn bedoeld?

Deze richtlijn is bestemd voor alle zorgverleners die betrokken zijn bij de tweedelijns zorg voor patiënten met strengileus.

Voor patiënten

Strengileus is een veelvoorkomende acute darmaandoening waarbij de darm wordt afgesloten door inwendig littekenweefse (adhesies), meestal als gevolg van eerde buikoperaties. Dit kan leiden tot klachten zoals hevige buikpijn, opgeblazen gevoel, misselijkheid en braken. Jaarlijks worden in Nederland ongeveer 2000 mensen met een strengileus opgenomen in het ziekenhuis. In de helft van de gevallen is een acute operatie nodig.  Om vast te stellen of er sprake is van strengileus, wordt vrijwel altijd een CT-scan van de buik gemaakt. De uitkomsten van dit onderzoek bepalen of een operatie direct nodig is, of dat er eerst gekozen kan worden voor een niet-operatieve behandeling. Na herstel blijft er een risico op terugkeer van de klachten. Om dit te beperken, kunnen bij operaties speciale technieken of hulpmiddelen worden gebruikt die nieuwe verklevingen helpen voorkomen. Deze richtlijn is bedoeld om zorgverleners te helpen bij het kiezen van de best mogelijke aanpak voor patiënten met een strengileus, gebaseerd op de meest recente wetenschappelijke inzichten.

Hoe is de richtlijn tot stand gekomen?

Het initiatief voor deze richtlijn is afkomstig van de Nederlandse Vereniging voor Heelkunde (NVvH). De richtlijn is opgesteld door een multidisciplinaire commissie met vertegenwoordigers vanuit de internisten, diëtisten, klinisch geriaters, kinderartsen, gynaecologen, spoedeisendehulpartsen, radiologen en chirurgen. Er werd aandacht besteed aan het patiënten perspectief door deelname aan de werkgroep van een vertegenwoordiger van Stichting Darmkanker Nederland.