Open onderbeenfractuur

Initiatief: NVVH Aantal modules: 16

Startpagina - Open onderbeenfractuur

Waar gaat deze richtlijn over?

Deze richtlijn richt zich op wat volgens de huidige maatstaven de beste zorg is voor patiënten met een open onderbeenfractuur. In de richtlijn komen de volgende onderwerpen aan de orde:

  • De handelingen die verricht dienen te worden bij patiënten met een open onderbeenfractuur, voorafgaand aan de komst in het ziekenhuis.
  • Onderzoek en initiële behandeling van patiënten op de spoedeisende hulp met een open onderbeenfractuur.
  • Het wondtoilet (debridement) bij patiënten met een open onderbeenfractuur, ter voorkoming van complicaties en infecties.
  • De tijdelijke wondverzorging van de weke delen bij patiënten met een open onderbeenfractuur.
  • De operatieve behandeltechnieken van een open onderbeenfractuur door middel van een pen of plaat (interne fixatie).
  • De effecten van een bottransplantatie (spongiosaplastiek) bij patiënten met een open onderbeenfractuur.  
  • De definitieve reconstructie van het weke delen letsel bij patiënten met een open onderbeenfractuur.
  • De amputatietechnieken bij patiënten met een zeer ernstig onderbeenletsel.
  • De toediening van antibiotica na reconstructie van een open onderbeenfractuur.
  • Oefentherapie ter bevordering van het fysiek functioneren na een open onderbeensfractuur.
  • De organisatie van de zorg rondom patiënten met een open onderbeenfractuur.
  • De communicatie naar patiënten met een open onderbeenfractuur omtrent de behandeling en de gevolgen.

Voor wie is deze richtlijn bedoeld?

Deze richtlijn is bestemd voor alle zorgverleners die betrokken zijn bij de zorg voor volwassenen of kinderen met een complex open onderbeenfractuur. De behandelprincipes beschreven in deze richtlijn, zijn ook toepasbaar bij open fracturen van andere delen van het skelet, zoals de enkel.

 

Voor patiënten

Het onderbeen bestaat uit twee lange botten: het scheenbeen en het kuitbeen. Bij een complexe open onderbeenfractuur zijn beide botten gebroken. Hierdoor is er vaak sprake van instabiliteit van het onderbeen. Indien er naast een botbreuk ook sprake is van ernstig letsel aan de weke delen, zoals de huid, pezen of spieren, kan dit leiden tot een breuk waarbij het bot in contact komt met de buitenlucht. In Nederland lopen jaarlijks naar schatting ongeveer 580 mensen een complex open onderbeenfractuur op.

 

Hoe is de richtlijn tot stand gekomen?

Het initiatief voor deze richtlijn is afkomstig van de Nederlandse Vereniging voor Heelkunde (NVvH). De richtlijn is opgesteld door een multidisciplinaire commissie met vertegenwoordigers vanuit de traumachirurgen, orthopedisch chirurgen, revalidatieartsen, radiologen, spoedeisende hulp artsen, fysiotherapeuten en plastisch chirurgen. Er werd aandacht besteed aan het patiëntenperspectief door organisatie van een focusgroep. De conceptrichtlijn is tevens voor commentaar voorgelegd aan de Patiëntenfederatie Nederland.

Volgende:
Diagnostiek en behandeling onderbeenfractuur