Wat is de aanbevolen strategie (en wat zijn verstorende factoren) om dementie te diagnosticeren bij patiënten met een bipolaire stoornis en het vermoeden op dementie?

Balans tussen gewenste en ongewenste effecten

Cognitieve stoornissen komen frequent voor bij patiënten met een bipolaire stoornis gedurende het hele leven. Uit longitudinaal onderzoek blijkt dat deze cognitieve stoornissen, los van hun episodisch verloop, meestal stabiel blijven in de tijd en aldus op zichzelf geen dementie vormen (Samamé, 2022). Met name oudere patiënten met een bipolaire stoornis hebben daarnaast in vergelijking met leeftijdsgenoten zonder een bipolaire stoornis een verhoogde kans om een comorbide dementie te ontwikkelen (Stafford, 2022). Tegelijkertijd zijn er, zeker bij ouderen, vaak ook meer reversibele oorzaken van cognitieve stoornissen aanwezig. Dit onderstreept het belang van alertheid op dementie bij mensen met een bipolaire stoornis, maar ook het rekening houden met verstorende factoren in het diagnostisch proces.

Er is een systematisch literatuuronderzoek uitgevoerd naar de meest geschikte diagnostische strategieën of modaliteiten voor het vaststellen van dementie bij volwassenen met een bipolaire stoornis en een verdenking op dementie. Er werden geen studies geïdentificeerd die specifiek de diagnostische accuratesse van testen in deze patiëntengroep hebben onderzocht. Op dit gebied ligt een kennislacune. De beschikbare literatuur richt zich voornamelijk op het onderscheiden van psychiatrische stoornissen (waaronder de bipolaire stoornis) van neurodegeneratieve aandoeningen in een algemene populatie en niet op het aantonen van dementie binnen een populatie van patiënten met een bestaande bipolaire stoornis.

Vanwege het ontbreken van specifieke diagnostische standaarden voor deze doelgroep, vormt de werkwijze uit de richtlijn Dementie en MCI (NVKG, 2025) het uitgangspunt. De diagnostiek start daarom ook bij mensen met een bipolaire stoornis met een stapsgewijze workflow: (hetero-)anamnese, lichamelijk en neurologisch onderzoek, cognitieve screeningsonderzoek en laboratoriumonderzoek. Indien er op basis hiervan twijfel blijft bestaan over de aan- of afwezigheid van dementie, kan aanvullend onderzoek worden ingezet, waaronder een NPO, structurele beeldvorming (MRI/CT) en/of onderzoek van liquor of serum. Vanwege het risico op foutieve interpretatie door het complexe cognitieve beeld bij een bipolaire stoornis, dient een NPO bij voorkeur te worden uitgevoerd door een zorgverlener met specifieke expertise in deze patiëntengroep.

Hieronder geven we een overzicht van de beschikbare literatuur over een aantal diagnostische modaliteiten, aangevuld door de praktijkervaring van de expertiseleden. Vervolgens bespreken we de beschikbare literatuur ten aanzien van verstorende factoren in het diagnostisch proces.

Diagnostische modaliteiten

Cognitief screeningsonderzoek en neuropsychologisch onderzoek

Er is beperkt onderzoek beschikbaar naar het onderscheidend vermogen van neuropsychologische testen of specifieke instrumenten bij patiënten met een bipolaire stoornis en een verdenking op dementie. De werkgroep is van mening dat de aanbevelingen in de module ‘Neuropsychologisch onderzoek (NPO) en cognitieve screeningsinstrumenten bij dementie’ van deze richtlijn ook van toepassing zijn bij bipolaire patiënten met een verdenking op dementie: 1. Neem een cognitief screeningsinstrument af bij het klinisch vermoeden van cognitieve achteruitgang en 2. Verricht bij twijfel een NPO. Bij patiënten met een bipolaire stoornis verdient een juiste timing van het cognitief onderzoekextra aandacht. Het onderzoek dient idealiter plaats te vinden nadat de patiënt hersteld is van een depressieve of manische episode, omdat cognitieve functies tijdens de herstelfase nog kunnen verbeteren. Te vroege afname kan leiden tot overschatting van stoornissen.

Cognitieve functiestoornissen komen in alle fasen van de bipolaire stoornis voor, maar deze zijn over het algemeen ernstiger tijdens depressieve en (hypo)manische episoden dan tijdens een euthyme fase (Kurtz, 2009; Malhi, 2007; Tian, 2025). Tijdens depressieve episoden worden vooral tekorten in verbaal geheugen, executieve functies en psychomotorische/verwerkingssnelheid gezien (Ha, 2014; Volkert, 2016). (Hypo)manische episoden gaan vaker gepaard met aandachts- en executieve disfunctie (Malhi, 2007). In de stabiele, euthyme fase blijven doorgaans mildere maar persisterende beperkingen bestaan in verschillende cognitieve domeinen, waaronder complexe aandacht, geheugen en executieve functies (Cardenas, 2016; Palazzo, 2017; Schouws, 2009; Swidzinski, 2025; Volkert, 2016). Naast deze domeinen kunnen er problemen bestaan met de sociale cognitie, bijvoorbeeld bij het interpreteren van sociale of emotionele informatie Dit komt onder andere tot uiting in de ‘Theory of Mind’ test (ToM). De ToM kan met name in een manische fase afwijkend zijn en soms blijven dit in beperkte mate ook in de euthyme fase aanwezig (Gillissie, 2022; Bora, 2016).

Hoewel enkele longitudinale onderzoeken wijzen op relatief stabiele cognitieve beperkingen ongeacht stemming (Easter, 2022; Gruber, 2007; Roux, 2019; Xu, 2012), ondersteunt het merendeel van de literatuur een verslechtering tijdens acute episoden, vooral tijdens depressie (Kurtz, 2009; Tian, 2025). Het cognitieve functioneren kan daarmee het beste worden beoordeeld in de euthyme fase. Omdat direct na symptomatische remissie nog sprake kan zijn van residuele (subsyndromale) stemmingssymptomen, wordt geadviseerd om een neuropsychologisch onderzoek pas in te zetten na een substantiële periode met euthyme stemming. In de literatuur is geen consensus over een minimale periode van euthymie. De werkgroep Cognitie van de International Society for Bipolar Disorders adviseert om een euthyme periode van 2–3 maanden aan te houden (Miskowiak, 2018), maar in onderzoeksprotocollen worden ook kortere periodes van 3-6 weken gehanteerd (Gruber, 2007; Palazzo, 2017; Schouws, 2009; Xu, 2012). Op basis van de literatuur en praktijkervaring adviseert het cluster om, waar mogelijk, een euthyme periode van 2-3 maanden aan te houden voordat een NPO wordt verricht. In situaties waarin snellere diagnostiek van belang is, een minimale periode van 4 weken te verantwoorden. Hierbij dient rekening gehouden te worden met mogelijk verder cognitief herstel bij aanhoudende euthymie.

Biomarkers (Neurofilament light (NfL))

Hoewel direct bewijs ontbreekt, kan onderzoek naar biomarkers zoals NfL worden beschouwd als indirect bewijs om neurodegeneratie te onderscheiden van primaire psychiatrische stoornissen (PPD). Hoewel de diagnostische potentie groot is, zijn er momenteel belangrijke beperkingen voor de klinische toepasbaarheid in de dagelijkse praktijk. Hieronder volgteen overzicht van relevante studies.

De studies van Al Shweiki (2019), Eratne (2022) en Loi (2025) tonen aan dat NfL-waarden in zowel liquor (CSF) als serum consistent en significant verhoogd zijn bij neurodegeneratieve aandoeningen zoals de gedragsvariant van frontotemporale dementie (bvFTD) en de ziekte van Alzheimer, maar niet bij PPD zoals een bipolaire stoornis, depressie of schizofrenie. In deze studies wordt een hoog onderscheidend vermogen gevonden met een AUC-waarde boven de 0.90. In de studie van Eratne (2022) wordt bovendien aangetoond dat NfL een betere diagnostische prestatie leverde dan totaal-tau (t-tau).

Een recente systematische review van Loi (2025) bundelde de resultaten van tien biomarkerstudies naar het onderscheid tussen dementie op jonge leeftijd (op grond van o.a. AD en bvFTD) en PPD. De review concludeert dat NfL, zowel in liquor als in serum een hoge sensitiviteit en specificiteit heeft voor het differentiëren tussen de groepen (dementie op jonge leeftijd vs PPD).

De auteurs merken op dat een bipolaire stoornis mogelijk gepaard gaat met licht verhoogde NfL-waarden ten opzichte van gezonde controles, maar dat deze waarden ruim onder de drempel voor neurodegeneratie blijven.

De meest recente prospectieve studie van Eratne (2025) onderzocht plasma p-tau217, NfL en GFAP in de algemene populatie van een neuropsychiatrische geheugenkliniek. Van deze markers bleek NfL het best in staat om neurodegeneratieve aandoeningen te onderscheiden van psychiatrische stoornissen. De studie onderstreept de waarde van het gebruik van leeftijdsafhankelijke z-scores boven vaste afkapwaarden om groepsverschillen in een klinisch complexe populatie te verduidelijken.

Ondanks de veelbelovende resultaten kan op dit moment routinematige inzet van NfL niet worden geadviseerd bij patiënten met een bipolaire stoornis. Ten eerste is er nog geen specifiek onderzoek verricht naar de diagnostische waarde van NfL bij deze patiëntengroep wanneer er een klinische verdenking op een dementie bestaat. Ten tweede is de interpretatie complex. Hoewel de NfL-waarden bij psychiatrische stoornissen veelal ruim onder de neurodegeneratieve drempel blijven, kunnen deze hoger liggen dan bij gezonde controles. Tegelijkertijd sluit een normale waarde neurodegeneratie in een vroeg stadium niet volledig uit. Ten derde ontbreken er uniforme NfL afkapwaarden in zowel liquor als serum. Omdat de NfL concentraties bij gezonden met de leeftijd lijken op te lopen wordt er in onderzoek gewerkt met leeftijd gecorrigeerde afkapwaarden (Verberk, 2024). Deze zijn nog in ontwikkeling en bij ouderen (in het bijzonder 70+ers) is hiernaar nog geen onderzoek verricht. Tot slot moet rekening gehouden worden met diverse verstorende factoren die de NfL-waarde onafhankelijk van neurodegeneratie kunnen doen stijgen, zoals een recent hersen- of hartinfarct, recent hersenletsel, nierfunctiestoornissen en een laag BMI.

Beeldvorming

Er is geen direct bewijs dat MRI of CT bij de diagnostische work-up bij patiënten met een bipolaire stoornis een extra toegevoegde waarde heeft ten opzichte van patiënten zonder een bipolaire stoornis. Wel wordt er in de meta-analyse van Silva (2024) en het review artikel van Goldstein (2020) gerapporteerd dat witte stof hyperintensiteiten (WMH) vaker voorkomen bij mensen met een bipolaire stoornis dan bij gezonde controles, mogelijk met een voorkeur voor de frontale kwab. WMH zijn een uiting van ‘cerebral small vessel disease’ (CSVD).  Er zijn vooralsnog geen aanwijzingen dat middels   beeldvorming aangetoonde neurodegeneratieve afwijkingen verschillen bij patiënten met of zonder een bipolaire stoornis (expert opinion). Het aantonen van WMH heeft daarmee bij beide groepen dezelfde klinische betekenis.

Daarnaast is er een aantal exploratieve studies die de waarde van geavanceerde beeldvorming (zoals machine learning) hebben onderzocht voor de differentiatie tussen PPD waaronder een bipolaire stoornis en neurodegeneratieve aandoeningen waaronder AD en bvFTD (Besga, 2012; Besga, 2016; Tafuri, 2023; Zhutovsky, 2019). Hoewel de modellen in onderzoeksverband vaak erg nauwkeurig zijn op groepsniveau, is de klinische relevantie voor de individuele diagnostiek niet bewezen. In hoeverre deze methodiek in de toekomst kan bijdragen aan het vaststellen van dementie bij een individuele patiënt met een bipolaire stoornis, vormt een kennislacune.

Concluderend is er vanuit de huidige literatuur geen ondersteuning voor het gebruik van geavanceerde MRI-technieken (zoals machine learning), routinematig extra inzet van MRI en het routinematig gebruik van NfL bij de diagnostiek naar dementie bij patiënten met een bipolaire stoornis bovenop de reguliere dementiediagnostiek.

Geavanceerde MRI-technieken blijven vooralsnog beperkt tot de onderzoekssetting. Indien de inzet van NfL in complexe casuïstiek wordt overwogen, is specifieke expertise essentieel voor een zorgvuldige interpretatie vanwege de invloed van de eerder genoemde verstorende factoren en het gebrek aan data over de diagnostische accuratesse bij patiënten met een bipolaire stoornis en bij ouderen.

Verstorende factoren bij cognitieve diagnostiek bij bipolaire stoornis

Euthymie

Zoals hierboven wordt beschreven heeft een actuele depressieve of manische episode grote invloed op het cognitief functioneren. Een euthyme fase van enige duur is een voorwaarde voor betrouwbare uitkomsten van psychometrische tests naar de cognities. Zie verder de paragraaf Cognitief screeningsonderzoek en neuropsychologisch onderzoek in deze overwegingen. 

Vitamine tekorten

Vanuit de klinische praktijk bestaat het vermoeden dat ouderen met een bipolaire stoornis frequent een te laag vitamine B12 en foliumzuur hebben; uit de literatuur blijkt dit verband inderdaad aannemelijk; deze tekorten gaan samen met een te hoog homocysteine (Olaganju, 2021; Ezzakes, 2011). Mogelijk zijn deze afwijkende spiegels ten dele geassocieerd met het gebruik van depakine en lithium. Voor zowel vitamine B12 als voor foliumzuur is aangetoond dat een (ernstig) tekort hiervan neurocognitieve stoornissen kan geven en dat suppletie hiervan zinvol is (Moore, 2012; Zhang, 2021). Omdat patiënten met een bipolaire stoornis vaker dan gemiddeld tekorten hebben van vitamine B12 en foliumzuur wordt geadviseerd deze te bepalen. Het uitsluiten van reversibele oorzaken is in overeenstemming met de NICE richtlijn voor de algemene populatie.

Psychofarmaca

Psychofarmaca kunnen cognitieve bijwerkingen geven en vormen daarmee een potentiële verstorende factor bij de diagnostiek van dementie bij patiënten met een bipolaire stoornis. Deze effecten kunnen optreden bij verschillende medicatiegroepen, waaronder antidepressiva, antipsychotica, benzodiazepinen en stemmingsstabilisatoren. Verschillende factoren vergroten het risico op cognitieve bijwerkingen, waaronder hogere leeftijd, polyfarmacie en hogere doseringen (Reimers, 2025). Onderzoek bij mensen met een bipolaire stoornis toont echter geen eenduidig verband tussen verschillende groepen psychofarmaca en het cognitief functioneren. In een review van Xu (2020) wordt geconcludeerd dat het gebruik van psychofarmaca tijdens de behandeling van acute stemmingsepisoden juist vaak gepaard gaat met een verbetering van het cognitief functioneren, waarschijnlijk secundair aan symptoomreductie. In de stabiele, euthyme fase zijn cognitieve effecten van medicatie moeilijk te onderscheiden van het beloop van de bipolaire stoornis en eventuele subsyndromale symptomen (Xu, 2020).

Het onderstaande literatuuroverzicht bespreekt per medicatiegroep het onderzoek naar cognitieve effecten. In samenhang beschouwd tonen studies naar de cognitieve effecten van psychofarmaca op groepsniveau heterogene resultaten. Dit sluit aan bij de klinische praktijk, waarin voor de meeste mensen met een bipolaire stoornis de cognitieve bijwerkingen van psychofarmaca relatief beperkt zijn, mits  doseringen en bloedspiegels binnen de therapeutische grenzen liggen. Bij aanwezigheid van één of meerdere risicofactoren, met name hogere leeftijd, gebruik van meerdere psychofarmaca, hogere doseringen (met name van benzodiazepines) en een hoge totale anticholinerge belasting, kunnen op individueel niveau echter ernstigere cognitieve bijwerkingen optreden. Daarmee blijft het van belang om voorafgaand aan cognitief onderzoek de psychofarmaca te evalueren, zo nodig spiegels te controleren en waar mogelijk te saneren (expert opinion).

Antidepressiva

Een meta-analyse op basis van individuele patiëntengegevens van Bourne (2013) onderzocht onder andere het effect van antipsychotica, anti-epileptica, antidepressiva en lithium op het cognitief functioneren bij euthyme patiënten met een bipolaire stoornis. Voor antidepressiva werden geen significante associaties gevonden met het cognitief functioneren. Een meta-analyse van Prado (2018) naar het effect van SSRI’s op het cognitief functioneren bij patiënten met een depressie liet bescheiden positieve effecten zien op onder andere aandacht, executieve functies, verwerkingssnelheid en geheugen. Bij TCA’s werden deze effecten niet gezien, maar ook geen negatieve associaties aangetoond. Anticholinerge medicatie, waaronder antidepressiva met anticholinerge werking, kan in het bijzonder bij ouderen cognitieve bijwerkingen geven (Reimers 2025); treedt dit effect meestal op binnen enkele dagen na start van het middel of na ophoging van de concentratie in het bloed (expert opinion).

Antipsychotica

In de meta-analyse van Bourne (2013) werd voor antipsychotica een negatieve associatie gevonden tussen het gebruik van antipsychotica en het verbaal geheugen. Een systematische review van Cullen (2016) vond verschillende studies die een associatie rapporteerden tussen antipsychoticagebruik en slechter cognitief functioneren bij mensen met een bipolaire stoornis in de euthyme fase. De resultaten waren echter wisselend en het slechtere cognitieve functioneren kan ook worden verklaard door verschillen in ziekte-ernst.

Benzodiazepines

Bij oudere patiënten (≥50 jaar) met een bipolaire stoornis werd een associatie gevonden tussen benzodiazepinegebruik en slechter cognitief functioneren, terwijl dit verband niet werd gevonden voor antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren (Beunders, 2021). Een systematische review en meta-analyse van Liu (2020) onderzocht het effect van benzodiazepinegebruik op het cognitief functioneren bij ouderen. Daarbij werd onderscheid gemaakt tussen regulier gebruik en misbruik van benzodiazepines. In 11 van de 14 experimenten (13 studies) naar regulier gebruik werd geen associatie gevonden tussen benzodiazepinegebruik en de algemene cognitie. Een meta-analyse van zeven van deze studies liet geen significant lagere MMSE-score zien bij regulier gebruik. Wel werd in een meta-analyse van twee studies een associatie gevonden, met een middelgrote effectgrootte (SMD: -0,61), tussen regulier benzodiazepinegebruik en een lagere verwerkingssnelheid. Bij ouderen met misbruik van benzodiazepines werd daarentegen wel een significant lagere MMSE-score gevonden, maar met een kleine effectgrootte (SMD: -0,23).

Stemmingsstabilisatoren

In de meta-analyse van Bourne (2013) waren anti-epileptica en lithium niet geassocieerd met cognitieve effecten in een studiepopulatie van euthyme patiënten met een bipolaire stoornis.

In een systematische review en meta-analyse van negen RCT’s van Qi (2025) werd tijdens actieve episodes van een bipolaire stoornis geen significante verandering gevonden in de algemene cognitie bij met name lithium en divalproex. De studie kent enkele beperkingen. Zo is de kwaliteit van het bewijs laag tot matig door heterogeniteit en betreft het een kleine patiëntengroep. Tevens is de generaliseerbaarheid beperkt, doordat de studies voornamelijk jongvolwassenen omvatten en de behandelduur kort is. De systematische review van Sabtiari (2025) laat zien dat de bevindingen voor lithium wisselend zijn. Er wordt geen overtuigend bewijs gevonden voor cognitieve achteruitgang. Lithium lijkt vaak geassocieerd met cognitieve stabilisatie, mogelijk via stemmingsverbetering. Hoewel geen duidelijk dosis-uitkomstverband wordt gevonden, lijkt een hogere lithiumspiegel het risico op cognitieve bijwerkingen te vergroten, hetgeen het belang van spiegelcontroles bij de diagnostiek van dementie ondersteunt. Door onder andere methodologische heterogeniteit en variatie in populaties is de generaliseerbaarheid beperkt. In het overzichtsartikel van Murru (2015) wordt beschreven dat stemmingsstabilisatoren in de loop van de behandeling cognitieve bijwerkingen kunnen geven, die voor zowel anti-epileptica als lithium over het algemeen mild zijn. Lamotrigine lijkt een gunstiger cognitief profiel te hebben, al is dit gebaseerd op een kleine studiepopulatie. Van de stemmingsstabilisatoren lijkt valproïnezuur het sterkst geassocieerd met negatieve cognitieve effecten (Xu, 2020). Voor lithium zijn de bevindingen wisselend, met zowel positieve als negatieve effecten op het cognitief functioneren (Malhi, 2016; Xu, 2020). Daarnaast zijn er aanwijzingen dat lithium neuroprotectieve eigenschappen heeft en mogelijk het risico op dementie bij patiënten met een bipolaire stoornis verlaagt (Kessing, 2008; Montejo, 2022).

Kwaliteit van bewijs

Het niveau van bewijs kon niet worden beoordeeld, aangezien er geen studies zijn gevonden.

Waarden en voorkeuren van patiënten (en eventueel hun naasten/verzorgers)

Patiënten met een bipolaire stoornis en een verdenking op dementie hechten veel waarde aan een zorgvuldige en goed onderbouwde diagnostiek. Velen hebben al ervaring met eerdere diagnostische trajecten en geven de voorkeur aan een stapsgewijze benadering, waarin duidelijk wordt uitgelegd wat het doel en de meerwaarde van aanvullend onderzoek is. Zij willen helderheid over de oorzaak van cognitieve klachten, maar tegelijkertijd voorkomen dat een diagnose te vroeg of onterecht wordt gesteld, bijvoorbeeld wanneer stemming of medicatie het cognitief functioneren beïnvloeden. De lichamelijke en psychische belasting van aanvullend onderzoek, zoals neuropsychologisch onderzoek, MRI of een lumbaalpunctie, weegt voor veel patiënten mee in hun voorkeur. De voorkeur voor tempo en intensiteit van het diagnostisch traject verschilt per persoon; in de meeste situaties kan het, in overleg met de patiënt, helpend zijn om naasten te betrekken bij het duiden van veranderingen in dagelijks functioneren.

Kostenaspecten

Er zijn geen specifieke kostenaspecten van toepassing. De aanbeveling betreft het volgen van de bestaande diagnostische strategie en het zorgvuldig uitsluiten van verstorende factoren, zonder inzet van nieuwe of duurdere diagnostische middelen. Er zijn geen aanwijzingen dat deze aanpak leidt tot hogere of lagere kosten ten opzichte van de huidige praktijk.

Gelijkheid ((health) equity/equitable)

De aanbeveling heeft naar verwachting geen invloed op gezondheidsgelijkheid. De voorgestelde diagnostische strategie sluit aan bij de bestaande praktijk en is voor alle patiënten met een bipolaire stoornis toegankelijk binnen de reguliere GGZ- en ziekenhuiszorg. Er worden geen nieuwe of kostbare testen geïntroduceerd die ongelijkheid in toegang of vergoeding zouden kunnen veroorzaken. Wel is het belangrijk alert te blijven op verschillen in de benadering, en in de interpretatie van diagnostische bevindingen bij patiënten met diverse culturele achtergronden of beperkte gezondheidsvaardigheden, om te voorkomen dat cognitieve klachten onterecht worden toegeschreven aan stemming of persoonlijkheid.

Aanvaardbaarheid:

Ethische aanvaardbaarheid

De diagnostiek lijkt aanvaardbaar voor de betrokkenen. Er zijn geen ethische bezwaren, aangezien de aanbeveling zich richt op zorgvuldige diagnostiek binnen de bestaande kaders van goede klinische praktijk. De nadruk op het uitsluiten van reversibele factoren en het voorkomen van overdiagnostiek draagt juist bij aan ethisch verantwoorde zorg en voorkomt onnodige belasting of stigmatisering van patiënten.

Duurzaamheid

Bij deze aanbeveling spelen geen specifieke duurzaamheidsaspecten een rol. De diagnostiek sluit aan bij bestaande zorgprocessen en maakt geen gebruik van nieuwe materialen of apparatuur met extra milieu-impact. Een zorgvuldige inzet van aanvullend onderzoek, alleen wanneer dit klinisch relevant is, draagt indirect bij aan duurzaamheid door het voorkomen van onnodige diagnostiek en bijbehorende zorgbelasting.

Haalbaarheid

De diagnostiek zoals aanbevolen is goed haalbaar, aangezien deze aansluit bij de bestaande praktijk. De aanbevolen stappen – het uitsluiten van reversibele factoren en het toepassen van de bestaande diagnostische strategie volgens de richtlijn Dementie en lichte cognitieve stoornissen (MCI) – maken al onderdeel uit van standaardzorg. Er worden geen nieuwe testen, structuren of bekostigingswijzen geïntroduceerd. De haalbaarheid hangt vooral af van voldoende tijd en continuïteit in de behandeling om herevaluatie en multidisciplinaire samenwerking tussen GGZ en somatische disciplines mogelijk te maken.

Rationale van de aanbeveling: weging van argumenten voor en tegen de indextest

Er is geen direct bewijs voor een specifieke diagnostische strategie bij deze populatie, anders dan de reguliere diagnostiek. De aanbeveling is gebaseerd op klinische overwegingen en indirect bewijs dat aandacht voor reversibele factoren en stabiliteit van het psychiatrisch toestandsbeeld de diagnostische nauwkeurigheid verhoogt.

Eindoordeel: Sterke aanbeveling voor (Doen).