De richtlijn Prolaps is uitgebreid met een module over de chirurgische behandeling van vaginatopprolaps na hysterectomie. Deze uitbreiding helpt bij het kiezen van de meest passende operatieve behandeling: met mesh (kunststof matje) of eigen weefsel.

Een vaginatopprolaps na hysterectomie ontstaat door verlies van ondersteuning van de vaginatop. Dit kan leiden tot een verzakking met prolapsklachten eventueel in combinatie met klachten bij plassen, ontlasting en vrijen. Soms is een operatie nodig.

Als een operatie nodig is, zijn verschillende technieken mogelijk. In de praktijk bestond niet altijd duidelijkheid over welke behandeling in welke situatie de voorkeur heeft. Ook verschillen in ervaring met de verschillende operatietechnieken speelden daarbij een rol. De nieuwe module helpt zorgverleners en patiënten bij het maken van een onderbouwde keuze voor de meest passende behandeling. Daarbij blijven de individuele situatie en de voorkeur van de patiënt centraal staan.

Wat staat erin?

De nieuwe module vergelijkt behandeling met abdominale mesh en behandeling met eigen weefsel bij vrouwen met een symptomatische vaginatopprolaps na hysterectomie.

Op basis van de beschikbare literatuur heeft een vaginale sacrospinale fixatie de voorkeur als eerste operatieve behandeling bij een primaire vaginatopprolaps na hysterectomie.  

Bij een recidief na eerdere fixatie of na een hysterectomie (met ligament suspensie) die vanwege prolaps is verricht, kan een sacrocolpopexie (gebruik van abdominale mesh (‘kunststof matje’) worden overwogen. De uiteindelijke behandelkeuze wordt samen met de patiënt gemaakt.

Samenwerking

De modules zijn ontwikkeld door het richtlijncluster Bekkenbodem en proctologie, een multidisciplinaire werkgroep met vertegenwoordigers van NVOG, NVvH en Bekkenbodem4all.

Het traject is begeleid door het Kennisinstituut van de Federatie Medisch Specialisten. Financiering is afkomstig van de Stichting Kwaliteitsgelden Medisch Specialisten (SKMS).

Bekijk de richtlijn Prolaps.