Implementatieplan

Aanbeveling – 1

1. 1. 1. Wat was het onderliggende probleem om deze uitgangsvraag uit te werken?

￭ Ongewenste praktijkvariatie

□ Nieuwe evidentie

□ Anders

Toelichting:

De huidige knelpunten omvatten variatie in de praktijk rondom de behandeling van dysfagie (voorafgaand aan, tijdens en/of na hoofd-halskankerbehandeling), beperkte evidentie over de effectiviteit van bestaande therapieën voor dysfagie, en de acceptatie en haalbaarheid van deze therapieën voor patiënten (Baijens 2020). Andere belangrijke knelpunten zijn het gebrek aan aandacht voor de psychosociale aspecten van dysfagie en/of xerostomie, en de langetermijneffecten van kankerbehandeling en veroudering op de slikfunctie (meer dan vijf jaar na de behandeling) (Baijens 2020).

2. 2. 2. Maak een inschatting over hoeveel patiënten het ongeveer gaat waar de aanbeveling betrekking op heeft?

□ < 1000

￭ < 5000

□ 5000-40.000

□ > 40.000

3. 3. 3. Maakt de aanbeveling deel uit van een set van interventies voor hetzelfde probleem?

￭ Ja: hoe verhoudt deze aanbeveling zich tot de andere aanbevelingen uit deze module/ richtlijn of uit andere richtlijnen(modules)? Dient hier rekening mee gehouden te worden bij de implementatie of kan dit worden gezien als een losstaande aanbeveling?

Toelichting: Deze module verwijst ook naar modules 1, 5 en 11 van deze richtlijn.

□ Nee

4. 4. 4. Belemmeringen en kansen op verschillende niveaus voor landelijke toepassing van de aanbeveling:

Voorbeelden

Wat zijn mogelijke belemmerende factoren?

Wat zijn mogelijke bevorderende factoren?

1. Richtlijn/ klinisch traject (innovatie)

Voortschrijding/vooruitgang in de praktijk, haalbaarheid, geloofwaardigheid, toegankelijkheid, aantrekkelijkheid

Innovatie heeft bewezen waarde als deze wordt uitgevoerd door gespecialiseerde teams.

2. Zorgverleners (artsen en verpleegkundigen)

Bewustzijn, kennis, houding, motivatie om te veranderen, gedragsroutines

Veel eerstelijns (para)medische zorgverleners zijn onvoldoende opgeleid om slikrevalidatie te bieden aan deze specifieke patiëntengroep.

Gebrek aan bewustzijn bij hoofd-halschirurgen, radiotherapeuten en oncologen over de ernst en gevolgen van dysfagie.

Gespecialiseerde logopedisten en KNO-artsen kunnen cruciale rol spelen bij diagnostiek en behandeling.

3. Patiënt/ cliënt (naasten)

Kennis, vaardigheden, houding, compliance

Beperkte gezondheidsgeletterdheid bemoeilijkt toegang tot en begrip van gespecialiseerde zorg.

Reistijd, kosten, en logistieke uitdagingen vormen barrières voor verwijzing naar universitaire centra.

Patiënten hebben vaak voorkeur voor behandeling in de lokale eerste lijn.

4. Sociale context

Mening van collega’s, cultuur van het netwerk, samenwerking, leiderschap

5. Organisatorische context

Organisatie van zorgprocessen, personeel, capaciteiten, middelen, structuren

Universitaire expertisecentra zijn beperkt beschikbaar; slechts enkele algemene ziekenhuizen hebben dergelijke teams.

Logistieke complexiteit bij verwijzingen tussen eerste lijn en academische centra.

Revalidatie is moeilijk overdraagbaar naar eerstelijnsnetwerken zonder ervaring.

Er bestaan al goed functionerende interdisciplinaire hoofd-halsteams in universitaire ziekenhuizen.

Samenwerkingsverbanden tussen algemene en universitaire ziekenhuizen kunnen uitbreiding van expertise mogelijk maken.

Mogelijkheid om deze zorg deels te integreren in de eerste lijn met nauwe samenwerking met expertteams.

6. Economische en politieke context

Financiële regelingen, regelgeving, beleid (vergoede zorg, betaaltitel)

5. 5. 5. Welke personen/partijen zijn van belang bij het toepassen van de aanbeveling in de praktijk?

￭ Patiënt/ cliënt (naaste)

￭ Professional

￭ Beroepsvereniging

□ Ziekenhuis(bestuurder)

□ Zorgverzekeraars/ NZa

□ Zorginstituut [duiding nodig]

□ …………………………………… (graag aanvullen met alle relevante partijen, e.g., industrie)

6. 6. 6. Wat zouden deze personen/ partijen moeten veranderen in hun gedrag of organisatie om de aanbeveling toe te passen?

Eerstelijns (para)medische zorgverleners (zoals logopedisten, diëtisten, huisartsen):

• • Vergroten van kennis en vaardigheden op het gebied van slik(p)revalidatie specifiek voor hoofd-halskanker.
  • Proactiever screenen op slikproblemen bij deze patiëntengroep.
  • Bereidheid tonen om samen te werken met specialistische hoofd-hals teams.
  • Inrichten van gestructureerde samenwerkingslijnen met universitaire hoofd-hals teams.
  • Opzetten van nascholing en intervisie over hoofd-hals oncologie en dysfagie.

Medisch specialisten (zoals hoofd-halschirurgen, radiotherapeuten, oncologen):

• • Verhogen van bewustzijn over de impact van dysfagie als gevolg van behandeling.
  • Actief signaleren van slikproblemen en vroegtijdige verwijzing naar logopedie/KNO.
  • Integratie van systematische screening op slikproblemen in het behandelpad voor hoofd-halskanker.

Patiënten:

• • Openstaan voor verwijzing naar gespecialiseerde centra, ondanks reisafstand.
  • Actief aangeven van slikproblemen bij zorgverleners.
  • Verbeterde voorlichting en begeleiding om gezondheidsgeletterdheid en zelfmanagement te versterken.

Ziekenhuizen:

• • Faciliteren van samenwerking tussen algemene ziekenhuizen en universitaire hoofd-hals teams.
  • Verbeteren van verwijzingsroutes en logistiek om zorg toegankelijker te maken.
  • Stimuleren van regionale netwerken waarin expertise gedeeld wordt.

7. 7. 7. Binnen welk tijdsbestek moet de aanbeveling zijn geïmplementeerd?

￭ < 1 jaar

□ < 2 jaar

□ < 3 jaar

[toelichting]

8. 8. 8. Conclusie: is er extra aandacht nodig voor implementatie van de aanbeveling (anders dan publicatie van deze richtlijnmodule)?

□ Ja* ￭ Nee