Kennisvragen

De diagnostiek van spasticiteit (de aanwezigheid, en het vaststellen van de mate ervan) wordt nog steeds in belangrijke mate gedragen door klinische testen onder passieve condities zoals met name de Ashworth schaal. Deze testen:

• hebben een relatief lage interbeoordelaar betrouwbaarheid en lage resolutie (ordinale schaal)
• kunnen neurale en niet-neurale componenten niet van elkaar onderscheiden
• bieden geen vertaling van de rol van spasticiteit onder actieve condities (vaardigheden en activiteiten)

De beschikbare (instrumentele) alternatieven zijn echter nog te tijdsintensief en missen klinische validatie. Hiernaar moet nader onderzoek worden gedaan.

Daarnaast ontbreekt het in de literatuur aan goed onderbouwde patient-reported outcome measures (PROMs) om de effecten van spasticiteitsbehandeling te monitoren en evalueren. Naast de ontwikkeling van dergelijke PROMs is het ook van belang dat methoden worden ontwikkeld om deze in de klinische praktijk op lange termijn gemakkelijk te kunnen verzamelen (bijv. middels e-health).