Implementatieplan

Aanbeveling	Tijdspad voor implementatie: < 1 jaar, 1 tot 3 jaar of > 3 jaar	Verwacht effect op kosten	Randvoorwaarden voor implementatie (binnen aangegeven tijdspad)	Mogelijke barrières voor implementatie¹	Te ondernemen acties voor implementatie²	Verantwoordelijken voor acties³	Overige opmerkingen
1. Verhelder de onderliggende etiologie bij denk- en waarnemingsstoornissen bij volwassenen met niet aangeboren hersenletsel. Afhankelijk van de onderliggende etiologie kan de best passende benadering worden gekozen.	<1jaar	Positief effect omdat doelmatige aan de slag kan worden gegaan	Geen	Nog onvoldoende uniformiteit	Verspreiding van deze richtlijn	Beroepsverenigingen, NVvP, VRA, NIP	Geen
2. Behandel denk- en waarnemingsstoornissen eerst volgens een niet-medicamenteus beleid.	< 1 jaar	Besparend; met oog op minder polyfarmacie en afname agressie waardoor minder uitval. Anderzijds vraagt het een eerste startinvestering	Voldoende brede kennis middels scholing	Kosten voor aangepaste (prikkelarme) ruimtes	Scholing	Organisaties werkzaam binnen de NAH	Geen
Overweeg de volgende niet-medicamenteuze behandelingen: Interventies gericht op het terugdringen van mentale overbelasting, als de analyse daartoe aanleiding geeft; Cognitieve revalidatietherapie voor geheugenproblematiek (bij intacte realiteitszin en toereikend leerniveau) Cognitieve gedragstherapie (CGT) gericht op onderliggend lijden. De eventuele cognitieve beperkingen dienen meegewogen te worden evenals het risico op verdere mentale overbelasting.	1-3 jaar	Kostenbesparing door afname incidenten. Primaire stijging voor passende scholing	Scholing in niet-medicamenteuze opties	Scholingscapaciteit Continuiteit in toepassing Onvoldoende passende instellingen voor deze specifieke doelgroep	Scholing verder uitbreiden	Organisaties werkzaam binnen de NAH	Geen
3. Zet medicamenteuze interventies in indien niet-medicamenteuze behandelopties onvoldoende resultaat geven of het effect niet kan worden afgewacht. Zet dan bij voorkeur een atypisch antipsychoticum in zoals risperidon, aripiprazol of olanzapine en enkel onder de volgende voorwaarden: • denk – en waarnemingsstoornissen zijn dusdanig ontregelend of belemmerend in de zorg; • Start low, go slow: begin met een lage dosering en verhoog deze langzaam op geleide van de klachten. • Weeg de impact van de denk- en waarnemingsstoornissen af tegen de potentiele negatieve effecten van de medicamenteuze behandeling. Maak daarbij gebruik van informatie van patient, naasten, personeel. • Maak daarbij een afweging in werkzaamheid en potentiele bijwerkingen en gewenste neveneffecten, waar mogelijk samen met de patient.	<1 jaar	Nihiel	Scholing, kennisdeling en uniformering binnen instellingen	Kennishiaten Onvoldoende geborgde spreiding in het land voor deze doelgroep	Verspreiding van deze richlijn	Beroepsverenigingen, NVvP, VRA, NIP	Geen
4. Gebruik voor doseringsadvies het farmacotherapeutisch kompas, met de dosering voor ouderen als leidraad.	<1 jaar	geen	Geen	Geen	Geen	Betrokken zorgverleners

_{¹ Barriëres kunnen zich bevinden op het niveau van de professional, op het niveau van de organisatie (het ziekenhuis) of op het niveau van het systeem (buiten het ziekenhuis). Denk bijvoorbeeld aan onenigheid in het land met betrekking tot de aanbeveling, onvoldoende motivatie of kennis bij de specialist, onvoldoende faciliteiten of personeel, nodige concentratie van zorg, kosten, slechte samenwerking tussen disciplines, nodige taakherschikking, etc.}

_{² Denk aan acties die noodzakelijk zijn voor implementatie, maar ook acties die mogelijk zijn om de implementatie te bevorderen. Denk bijvoorbeeld aan controleren aanbeveling tijdens kwaliteitsvisitatie, publicatie van de richtlijn, ontwikkelen van implementatietools, informeren van ziekenhuisbestuurders, regelen van goede vergoeding voor een bepaald type behandeling, maken van samenwerkingsafspraken.}

_{³ Wie de verantwoordelijkheden draagt voor implementatie van de aanbevelingen, zal tevens afhankelijk zijn van het niveau waarop zich barrières bevinden. Barrières op het niveau van de professional zullen vaak opgelost moeten worden door de beroepsvereniging. Barrières op het niveau van de organisatie zullen vaak onder verantwoordelijkheid van de ziekenhuisbestuurders vallen. Bij het oplossen van barrières op het niveau van het systeem zijn ook andere partijen, zoals de NZA en zorgverzekeraars, van belang.}